Geçen hafta sonu annem yeğenime söz vermiş. Sahilde “zipline” diye bir oyuncak varmış, ona binmek istiyormuş. “Annem, götürür müsün bizi?” dedi. Dedim tamam, götüreyim; hem de bir hava almış oluruz. Elbette bu büyük ziplinelerden bahsetmiyorum. Belediyenin çocukların oynaması adına minyatür yaptığı eğlenceli bir tür oyuncak.
Arabaya atladık, tıngır mıngır gidiyoruz. Arka koltuktaki bizim küçük canavar; “Dayı, bu nedir, şu niye var, bu nereden geliyor?” diye yoğun bir soru yağmurundan sonra parka vardık. Kocaman bir yeşil alanda baktık, büyük küçük birçok kişi uçurtma uçuruyor. Ulan bir heveslendim… Keşke biz de uçursak. Zira çocukluğumdan kalma küçük bir ukdedir bu.
Okulda, evde uçurtma yapın denilmişti. Annemle beraber bir uçurtma yapmıştık ama çocukluk işte, uçurmaya çalışırken ağaca takılmış, perişan olmuştu. Daha da diyemedim bir daha yapalım diye.
Sonra uçurtmayla yaşadığım çoğu şey hüsranla sonuçlandı. Çoğunlukla bir şekilde yolumuz kesişti ama ya o sırada rüzgâr yoktu şans eseri ya ağaca takıldı ya da ipi koptu.
Küçük dayım bu tip şeylere meraklıdır. Balık tutar, uçurtma uçurur, kamp yapar, aklı eser aniden uzak bir yere gezmeye gider. Çocukken kocaman ama gerçekten kocaman bir uçurtma yapmıştı. Belki iki yüz metreye yakın ipi vardı. Biraz zorlasanız urgan diyebileceğiniz bir ip gibiydi. Mazur görün, çocukluk hatıraları; abartıyor olabilirim elbette.
Ama o anı hatırladığımda gözlerimin nasıl parıl parıl olduğunu da hatırlıyorum. Uçurtmanın uçtuğunu, havada süzüldüğünü, bazen uçurtmanın dayımı bile zorladığını, çeke çeke asıldığını hatırlıyorum. “Kuyruğundan tutsam beni de kaldırır herhalde, çok ağır bence, zorluyor bak,” dediğimi hatırlıyorum.
“Dayı, ben de uçurayım mı?” dediğimde, “Dikkat et, ağır bak, kaçırırsın ya da seni çeker he,” dediğini hatırlıyorum. Elime makarayı verirdi. Çocuk ellerim o makaraya küçük gelirdi, dayım da elime eliyle destek olurdu.
Bu düşünceler böyle kafamda uçurtma gibi savrulur, süzülürken dedim, böyle bir etkinlik varsa bunu muhakkak paraya çevirmek isteyen de vardır. Seyyar satıcılar muhakkak uçurtma satıyordur buralarda, dedim yeğenime. Tam bunu derken yanımızda satıcı nasıl belirdi onu bile anlamadım.
“Abim,” dedi, “büyüğü 400, küçüğü 150 lira. Hangisini vereyim?”
Ben uçurtma, hayal, dayım, kuyruk, götürür falan derken, “Ver abi, büyüğünü ver. Ne yapalım ufağını,” dediğimi hatırlıyorum.
Elime aldığım tamamen fabrikasyon uçurtmayı adeta bir futbolcunun kupayı kaldırdığı gibi havaya kaldırdım. Havaya baktım. Rüzgâr mükemmeldi, zemin elverişliydi. Yardımcım da hazırdı.
Hemen yeğenime, “Al eline şimdi bunu, karşıma geç, havaya kaldır,” dedim. Şu an dayı figürü bendim. Öğretmem lazımdı.
“Neden bilmiyorum, Allah’ım yardım et,” dedim.
Yavaş yavaş koşmaya başladım.
Amanın, uçurtma uçuverdi.
Hiç öyle eski deneyimlerime benzemedi. Belki iki saatten fazla uçurtma uçurduk yeğenimle. Yeğenime almıştım ama aslında orada çocukluğumu uçuruyordum. Yazılarımı okuyanlar bilir; duygusal yazmayı, dramatize etmeyi sevmem ama hafif duygulandım galiba sadece.
Uçurtma havalanınca bu sefer yeğenime ben verdim makarayı. “Al bakalım, sıkı tut, gitmesin sakın,” diye tembihledikten sonra eline biraz yardım ettim. Kerata hemen öğrendi. Aşağıya iner gibi olunca asılıyor, yukarı çıkartıyor; kendi etrafında dönünce ipi salıyor falan. Hiç dayısına çekmemiş.
Ben havada uçurtmayı seyrederken saatin geçtiğini anlamamışım. Farkına varınca sözümü hatırladım.
“Hadi, zipline’a gidelim,” dedim.
Aceleyle toparlandım, oraya götürdüm. Çok kalabalıktı, bir yığın sıra vardı. Sıra gelene kadar yeğenim sıkıldı bile. Sadece amacı o olduğu için görev bilinciyle bekledi. Sonra hop, iki saniye sürdü ve “Hadi eve gidelim,” dedi garibim.
Herkesin çocukken bir uçurtması vardır. Kimisi uçar, kimisi yerde boynu bükük kalır. Belki de büyüdükçe o uçurtmalar içimizde büyür. Galiba önemli olan uçup uçmaması değil, yıllar sonra elimize yeniden bir makara geçtiğinde onu bir çocuğa verebilmektir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder